In 1986, Peter Davies was on holiday in Kenya after graduating from North-western University. On a hike through the bush, he came across a young bull elephant standing with one leg raised in the air. The elephant seemed distressed, so Peter approached it very carefully. He got down on one knee, inspected the elephants foot, found a large piece of wood deeply embedded in it. As carefully and as gently as he could, Peter worked the wood out with his knife, after which the elephant gingerly put down its foot.

 

The elephant turned to face the man, and with a rather curious look on its face, stared at him for several tense moments. Peter stood frozen, thinking of nothing else but being trampled. Eventually the elephant trumpeted loudly, turned, and walked away. Peter never forgot that elephant or the events of that day.

 

Twenty years later, Peter was walking through the Chicago Zoo with his teenaged son. As they approached the elephant enclosure, one of the creatures turned and walked over to near where Peter and his son Cameron were standing.

 

The large bull elephant stared at Peter, lifted its front foot off the ground, then put it down. The elephant did that several times then trumpeted loudly, all the while staring at the man. Remembering the encounter in 1986, Peter could not help wondering if this was the same elephant. Peter summoned up his courage, climbed over the railing, and made his way into the enclosure. He walked right up to the elephant and stared back in wonder. The elephant trumpeted again, wrapped its trunk around one of Peter legs and slammed him against the railing, killing him instantly...

 

...Probably wasn't the same elephant.

Hallo allemaal, wat een gekkenhuis! Sorry dat ik zo weinig blog op dit moment, maar ik heb het gewoon druk, heel druk! Er gebeurd een hoop op het werk, en ook dat zorgt er mede voor dat ik alleen nog even een spelletje wil spelen op mijn laptop en voor de rest even niks... Maar ook prive is er natuurlijk wat veranderd.

En dat is helemaal leuk natuurlijk, want ik geniet echt iedere minuut van het samenwonen en alles, maar het vraagt toch echt om een aanpassing van je leven, nu ik ineens ook 2 kinderen heb... Nu begrijp ik alle andere ouders die zeggen  dat ze pas om 9 uur "tijd voor zichzelf" hebben 's avonds. Nogmaals ik klaag niet, maar het is een soort "re-designing my life".

 

Maar goed, ik hoop dat ik weer wat vaker kan bloggen en dat het zeker op mijn werk straks weer wat rustiger gaat worden.

 

Zo, de reis zit er weer op! Een vermoeiende week, les geven aan Franse en Italiaanse collega's is toch wat anders dan aan de collega's die ik al les had gegeven. Lange dagen waren het, maar zeer de moeite waard dat zonder meer. Hopelijk hebben ze er ook wat van geleerd, maar ik denk dat dat wel goed zit.

 

De dagen in Frankrijk waren ook wel lekker, een beetje warmer dan in Nederland. In de middag kon ik nog heel even buiten staan in het voorjaars zonnetje! Maar toen we naar Italie reden werd het kouder en kouder. Een mooie rit, dat wel, want je rijdt langs de kust door de alpen heen naar Milaan. Eenmaal aangekomen in Milaan was het helaas al donker geworden. Snel naar het hotel,  wat eten en maar naar bed, want de volgende dag zou wilden we weer vroeg beginnen om alles klaar te maken voor de laatste lesdag.

 

Voor de rest heb ik ook niet meer van Milaan gezien. Het is gewoon zo inspannend dat de energie ook gewoon op was. Wel nog in een heerlijk lekker Italiaans restaurant gegeten. De volgende morgen was het weer tijd om in te checken om naar huis te gaan. Het vliegtuig ging iets later dan gepland de lucht in, want door de kou moest de kist nog eerst door de de-icing heen (een geweldig chemisch product, uit eigen fabriek waarschijnlijk...) om het ijs en sneeuw van de vleugels af te krijgen.

 

Eenmaal weer in de lucht, vliegend over de geweldige witte alpen! Onaangetaste sneeuw op de bergtoppen, een waanzinnig gezicht. Even over vieren was de kist weer geland op Hollandse bodem! Snel door het Schengen poortje, koffer ophalen en naar huis! Maar toen, achter het glas op Schiphol stonden 3 bekende gezichten! Twee hele blije kinderen met ballonnen en mijn mooie vriendin stonden me op te wachten! Helemaal leuk om meteen weer bekende gezichten te zien! Ook voor mij hadden ze een mooie ballon gevonden, met een Hollands thema!

 

Al met al, een geweldige week, inspannend, maar zeer leuk om te doen. Nu heb ik de komende weken nog een aantal trainingen te geven, maar dat is nu een makkie! 's Avonds gewoon lekker naar huis. Reizen is leuk, maar het is altijd fijn om  thuis te komen!

 

Goed, ook al ben ik weer terug, technisch en fysiek, moet ik toch weer een weekje verstek laten gaan! Een kleine rondreis door Europa staat voor volgende week op het programma! En dit keer niet voor plezier (alhoewel...). Door mijn project moet ik les gaan geven aan diverse Europese IT Collega's! Hartstikke leuk natuurlijk. Zondag vertrek ik naar Marseille om dan halverwege de week verder te reizen naar Milano! Si!

Het land van de Pasta's en de Pizza's! Bellisimo!

 

Mocht ik warm weer tegenkomen dan neem ik dat mee terug! Deal?

Hallo, ik ben er weer! Wat een wereldbedrijf is dat KPN toch! En nee dit bedoel ik niet al te cynisch. Precies op de afgesproken datum heeft KPN met succes al mijn Internet diensten overgezet! Okee, we hebben wel een nieuw telefoon-nummer gekregen maar voor de rest ging alles goed!

 

Sluit aan, herstart, initialiseer! En play!

 

Ik ben er weer (ook al ga ik zo weer weg...)!

Het zou zo maar kunnen gebeuren dat ik even een paar dagen wegbent! Waarom? KPN gaat onze Internetverbinding omzetten... Normaal gesproken niet zo'n moeilijke job, maar je weet maar nooit!

 

Fingers crossed... en hopelijk tot de 13de....

JAWEL, IK WIL SNEEUW!!! Ze hadden een verschrikkelijke dag voorspeld, met een verschrikkelijke kou, verschrikkelijke sneeuwbuien, verschrikkelijke stormen die de sneeuw zou doen rondwaaien! Niets van dit alles in regio Rijnmond...

 

We zouden naar een verjaardag gaan in Voorhout en hebben het voor de zekerheid maar even geannuleerd, haardhout binnen, eten voor 40 dagen...

 

IK WIL SNEEUW!!! IK WIL STORM!!!

Hallo, ik ben jullie nieuwe aanwinst! Dat was mijn openingszin bij de afdeling burgerzaken van Rozenburg deze week. Jawel, ik word dus officieel nog even burger van Rozenburg! Gelukkig kon ze ook een beetje lachen op mijn opgewekte drukke gedoe, want leuk is het natuurlijk als je verhuisd en gaat inwonen bij je vriendin.

 

Vijf dagen gaat het ongeveer duren dat ik ben overgeschreven van Rotterdam naar Rozenburg. Vijf dagen zwevend in het gemeentelijke luchtledige! Vijf dagen ben ik gemeenteloos...

 

Maar dan... dan ben ik Rozenburg(er). Lang zal dit niet echt duren, want vanaf 18 maart zal de Gemeente Rozenburg opgaan als deelgemeente van Rotterdam...

We gingen nog "even" schaatsen halen in Hellevoetsluit voor Kevin die we op Marktplaats gezien hadden. Het huis was zo gevonden en ook de terugweg ging voorspoedig, totdat ik zo nodig een grapje moest maken... Straks gaat de brug niet helemaal meer naar beneden... En zo geschiedde...

 

Steeds meer auto's sloten de rij achter ons en keren werd steeds lastiger. Na een tijdje keerde toch de eerste (of de laatste...) auto's om en reden tegen het verkeer in terug naar de rotonde... En wij sloten maar aan. We wilden gewoon lekker terug naar een warm huis. Maar ja de mensen die nog aan kwamen rijden wisten natuurlijk niet dat de brug niet meer dicht kon en bleven eigenwijs midden op de rijbaan staan.

 

Ik besloot maar naar de rotonde te lopen om het verkeer tegen te gaan houden en zodat alle andere de oprit af konden rijden... Gelukkig viel de horkigheid mee en was er maar een autobestuurder die het allemaal maar lastig vond. Van de rest kreeg ik een duim omhoog!

 

"Even" schaatsen halen viel dus tegen, bijna 2 uur zijn we onderweg geweest, en nu maar hopen dat het blijft vriezen...

 

Verhuisd! Het grootste (sjouw) werk zit erop! Vanaf 24 december blog ik niet meer vanuit Rotterdam, maar vanuit Rozenburg! Dit was de datum waarop Kasper en ik definitief ons intrek hebben genomen bij mijn lieve vriendin en haar twee kinderen. Rozenburg is een dorp (nog wel) in het Botlek gebied maar op 17 maart van dit jaar wordt het bij Rotterdam gevoegd, dus blijf ik nog steeds een Rotterdammer...

 

Maar goed, na een periode van verbouwingen, klussen en sjouwen wonen we dus allemaal bij elkaar! JIPPIE!!!